اشتراک پیامبران و اهل بیت(ع) و صوفیّه در عمل به سنّت الهی پشمینه پوشی(17)

 

کامل بن ابراهیم روایت کرده است: «دخلت على سیدى أبى محمد علیه ‏السلام نظرت الى ثیاب بیاض ناعمة علیه. فقلت فى نفسى: ولىّ الله و حجّته یلبس الناعم من الثیاب و یأمرنا -نحن- بمواساة الاخوان وینهانا عن لبس مثله. فقال متبسما: یا کامل -و حسر على ذراعیه- فإذا "مسح أسود خشن على جلده.فقال: هذالله‏ و هذا لکم.»(1)
«بر سرور خویش، حضرت رضا علیه ‏السلام وارد شدم و جامه سپید و لطیفى بر تن او دیدم. در دل با خود گفتم: ولىّ و حجّت خدا جامه لطیف مى ‏پوشد، در حالى که به همه ما امر مى ‏کند که با برادران ایمانى به مواسات رفتار کنیم، و ما را از پوشیدن چنین جامه هایى منع مى‏ کند. امام در حالى که لبخندى بر لب داشت و آستین هایش را بالا مى ‏زد فرمود: اى کامل (نگاه کن). (دیدم زیر آن لباس لطیف) پلاس سیاه وزبر و آزار دهنده‏اى بر پوست بدن دارد. فرمود: این (لباس زیرین) را براى خدا و این (لباس رویین) را براى شما پوشیده‏ ام.»
نکات عمیق زیادى در این روایت شریف نهفته است، که تفکر و تأمل در آن را به عاقلان و پژوهشگران بى غرض وامى‏ گذارم و تنها به بیان این نکته مى ‏پردازم که امام علیه ‏السلام با بیان عبارت: «هذا لله‏ و هذا لکم.» باز بر این مطلب تأکید مى‏ فرمایند که پنهان کردن «پشمینه پوشى» به خاطر رعایت حال اهل شریعتى است که از دین به احکام ظاهرى آن اکتفا کرده، و تحمل پذیرش احوال و احکام باطنى ایشان را نداشته و ندارند. چنانچه تمام مخالفت هایى که با "تصوف حقّه" مى ‏شود نیز، از همین اختلاف در ظرفیت ‏ها ریشه مى ‏گیرد. در روایت دیگری نیز که در مبحث بعدی می آوریم بر این نکته عمیق تأکید شده است.
                          --------------------------------------
1. الغیبة طوسى/ ص 246 و 247 / ح 216
  
نویسنده : علیرضا عرب ; ساعت ٦:٤٦ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٠ خرداد ،۱۳٩۱