اشتراک پیامبران الهی و اهل بیت(ع) و صوفیّه در عمل به سنّت الهی پشمینه پوشی(4)

رسول اللّه‏ صلى ‏الله ‏علیه ‏و‏آله‏ وسلم: «إنى "ألبس الغلیظ" و أجلس على الارض و... فمن رغب عن سنتى فلیس منى.»(1)
«جز این نیست که من "لباس زبر و ضخیم و آزار دهنده" به تن مى‏ کنم و روى زمین مى ‏نشینم و... پس هرکس که از سنت‏ هاى من سر پیچى کند از من نیست.»
پرواضح است که مقصود از لباس «غلیظ و زبر و ضخیم و آزار دهنده» فقط مى ‏تواند لباس‏ هاى «پشمین ومویین» باشد.در زمینه لباس ‏هاى مویین مانند: جل و گونى و پلاس، باید عرض کنم که آن‏ ها نیز چون مانند لباس‏ هاى پشمى، زبر و آزار دهنده‏ اند در حکم همان لباس ‏هاى پشمى هستند. در روایتی که در مبحث پیشین آوردیم هم دیدیم حضرت على علیه ‏السلام در توصیف جنس لباس رسول اکرم صلى‏ الله‏ علیه‏ و‏آله وسلم، واژه «الشعر» را با حرف ربط واو به واژه«الصوف» مربوط کردند تا لباس‏ هاى «مویین» در حکم لباس‏ هاى «پشمین» در آیند. بنابراین وقتى از«پشمینه پوشى» سخن به میان مى ‏آید، اعم از پوشیدن لباس‏ هاى پشمین و مویین خواهد بود.
نکته دیگر آن‏که در همان عبارت یاد شده از روایت مبحث پیشین، على علیه‏ السلام از فعل ماضى استمرارى منفى استفاده مى ‏کنند که چون پس از آن، حرف استثناى «الا» را هم به کار مى ‏برند از تضارب این دو منفى،معنى مثبتى حاصل مى ‏شود و آن این است که «پشمینه پوشى» سنت رسول اکرم صلى‏ الله ‏علیه ‏و‏آله ‏وسلم بوده است. درحقیقت وقتى مى ‏فرمایند:«ونمى‏ پوشیدلباس پشمین ومویین رامگربنا به انگیزه‏ اى.» اگر "لم" و "الا" رادر هم ضرب و از جمله حذف کنید بدون آن‏که خللى در ارکان جمله وارد گردد، معناى آن این مى ‏شود: «و بنا به انگیزه ‏اى لباس پشمین و مویین مى‏ پوشید.» و فعل «کان یلبس» (مى‏ پوشید) ماضى استمرارى بوده و افاده تدوام فعل، و "سنت بودن" آن عمل را مى‏ کند. به عبارت دیگر، حضرت على علیه ‏السلام «پشمینه پوشى» را سنت رسول اکرم صلى ‏الله‏ علیه ‏و‏آله ‏وسلم معرفى مى ‏فرمایند. در روایات دیگر نیز خواهیم دید که ائمه اطهار علیهم‏ السلام براى بیان «پشمینه پوشى» اجداد مطهر خویش، از افعال استمراری که بیانگر سنت و تداوم عمل است استفاده کرده اند که صحت استدلال ما را تثبیت مى‏ کند. در عین حال ، عبارت آخر از همین روایتی که در این مبحث آورده ایم نیز مؤید استدلال ما است. زیرا در آخر این روایت، رسول اکرم صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏آله ‏وسلم پوشیدن «لباس غلیظ» را - که على علیه ‏السلام جنس آن را از "صوف(پشم)" و"شعر(مو)" اعلام کردند- به طور رسمى "سنت خویش" بیان فرمودند. درست به دلیل همین تأکیدرسول اکرم صلى ‏الله‏ علیه‏ و‏آله ‏وسلم بر "سنت بودن" پشمینه پوشى بوده است که عده ‏اى به پشمینه پوشى روى آوردند، و چون حقیقت آن را در نیافته بودند، پس از رحلت حضرتش زیربار ولایت ائمه اطهار علیهم ‏السلام نرفته و مورد مذمت ایشان واقع، و به "صوفیه جهله" -در برابر "صوفیه حقه"که مریدان و مطیعان ائمه بوده ‏اند- شهرت یافتند.
                            ---------------------------------------

1. أمالى طوسى/ ص 531 / ح 1163: تلخیص از بنده است.

  
نویسنده : علیرضا عرب ; ساعت ٥:٤٤ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٠ خرداد ،۱۳٩۱