اشتراک پیامبران الهی و اهل بیت(ع) و صوفیه در عمل به سنّت الهی پشمینه پوشی(3)

على علیه ‏السلام: «البسوا الثیاب من القطن. فإنه لباس رسول اللّه‏ و لباسنا. و لم "یکن یلبس الصوف و الشعر" إلامن علة.» (1)
«جامه ‏هاى پنبه ‏اى بپوشید که لباس رسول خدا و لباس ما است. رسول خدا "جامه پشمین و مویین" به تن نمى ‏کرد مگر بنا به انگیزه‏ اى.» 
براى یک پیامبر بزرگ الهى چه انگیزه ‏اى بالاترو برتر ازجهاد با نفس وتعلیم راه هاى آن به پیروانش مى‏ باشد؟ همان گونه که در روایات دیگر خواهیم دید رسول اکرم صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏آله‏ وسلم و ائمه اطهار علیهم ‏السلام به عده ‏اى پوشیدن «لباس پشمین» و به عده ‏اى دیگر پوشیدن لباس  پنبه ای و لطیف را توصیه مى‏ کرده ‏اند. دلیل آن هم روشن است. زیرا بر اساس فرمایش نبوى، پیامبران و به تبع آنان ائمه و اولیاى الهى مأمورند تا به اندازه تحمل و به قدر عقل ‏هاى مردم با آ نان سخن گویند. در کریمه الهى هم چنین آمده است: «و لانکلف نفسا إلا وسعها» (2) ، «ما هیچکس را مگر به قدر توانش تکلیف نمى‏ کنیم.» بنابراین ایشان به کسانى که تحمل سلوک الى اللّه‏ را نداشته و به رعایت احکامى از شریعت اکتفا کرده بوده اند دستورات سخت و شاق از جمله پشمینه پوشى نمى ‏داده اند، و خود نیز -چنان که خواهیم دید- به هر دو دستور عمل مى‏ کرده ‏اند. به این ترتیب که براى رعایت حال عوام، لباس نرم و لطیف و براى همراهى و همدردى با خواص، در زیر آن لباس لطیف، «لباس پشمین و مویین» و زبر و خشن به تن مى‏ کرده ‏اند.
                         --------------------------------------------
1.کافی/ج2/ص450
2.انعام/152
  
نویسنده : علیرضا عرب ; ساعت ٥:۳٩ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٠ خرداد ،۱۳٩۱